پارادوکسیکالیسم در جنبش نوین ایران
آسو صالح
بخشی از مقاله:
این مقاله قصد دارد از دو دیدگاه امر "پارادکسیکالیسم" در جنبش نوین بوجود آمده پس از انتخابات، که تحت عنوان جنبش سبز شناخته می شود را بررسی کند. دیدگاه اول از منظر "زنان و حقوقشان" و دیدگاه دوم از منظر "ملیت ها و حقوقشان". مسلما هر دو دیدگاه بر اساس سخنان و بیانیه های منتشر شده از سوی رهبران شناخته ی این جنبش، یعنی میرحسین موسوی و مهدی کروبی؛ و نیز یادداشت ها، مقالات و بیانیه های مختلف منتشر شده در جریانات حاضر در جنبش، چه در داخل و چه در خارج از کشور، بررسی می شوند.
البته نباید فراموش کرد که با توجه به فاکتور "رادیکالیسم" که شاید خاصه ی جنبش های اجتماعی کنونی ایران باشد، بتوان در همین راستا تحلیل های مشابهی برای جنبش های دانشجویی، کارگری و شاید معلمان نیز ارائه کرد. در این صورت پارادکسیکالیسمی که در جنبش سبز از آن بحث می شود، برجسته تر خواهد شد.
این مقاله قصد دارد که ثابت کند از دو دیدگاه عمده، جنبش نوین ایران به صورت پارادکسیکال عمل می کند. در این نوشتار به بررسی کلی جنبش نوین ایران که تحت عنوان جنبش سبز شناخته می شود، نمی پردازیم، بلکه تنها از دو دیدگاه بیان شده، به امر "پارادکسیکالیسم" در این جنبش پی می بریم. همانگونه که در ابتدای نوشته نیز بیان شد، می توان از جنبه های دیگر از جمله "جنبش دانشجویی" و "جنبش کارگری" نیز به این نتیجه دست یافت، ولی به عقیده ی نگارنده، پارادکس ناشی از جنبش های ملیت های ایران و جنبش زنان، برجسته تر از دیگر جنبش های اجتماعی موجود در ایران می باشد.
